- libański taniec brzucha (niekiedy nazywany jest on też libańsko – syryjskim)

Tutaj opiszemy libański styl tańca orientalnego. Zrobimy to odnosząc się do egipskiego stylu tańca brzucha, gdyż jest on najbardziej znany i rozpowszechniony.

Moją osobistą opinią dlaczego taniec libański jest obecnie mniej popularny niż taniec egipski jest fakt, iż Liban jest po prostu dużo, dużo mniejszy niż Egipt, gdzie dodatkowo nie rozwija się turystyka.

Taniec brzucha libański i egipski rozwinęły się z tego samego tańca. Z czasem dopiero zaczęły się różnić. Oba te style jednak nadały kształt tzw. Golden Era w tańcu orientalnym, a najbardziej chyba znaną libańską tancerką tego okresu była Nadia Gamal. Obecnie gwiazdami tańca brzucha w Libanie są: Dina Jamal oraz Maya Abi Saad.

O tańcu libańskim mówi się czasem, iż jest on pomostem między tańcem egipskim a tureckim (bardziej żywiołowy niż egipski, jednak wciąż jeszcze nie tak dynamiczny  jak taniec turecki). Daje to pewien obraz tańca brzucha w odmianie libańskiej, choć raczej jest to uproszczenie wynikające po prostu z geograficznego położenia Libanu.

Kolejnym uproszczeniem, choć nie pozbawionym zupełnie racji jest teza, iż o ile taniec egipski czerpał z baletu o tyle libański taniec brzucha ukształtował się w oparciu o wpływy jazzu.

Ruchy i figury: Baza jest tu w zasadzie ta sama. Zarówno tancerka libańska jak i egipska wykonują te same ruchy. Różnica tkwi w stylistyce.  Pierwszą różnicą, jaką dostrzeżemy  oglądając tancerkę libańską i tancerkę egipską to fakt, iż tej pierwszej ‘wszędzie pełno’. Tancerka libańska bardziej tańczy w przestrzeni. Kolejna różnica to ruchy rąk. O ile w tańcu egipskim przechodzą one płynnie z pozycji do pozycji, o tyle w tańcu libańskim ręce ‘żyją’ – tancerka cały czas rusza rękami  w sposób zarówno delikatny jak i energiczny oraz wykonuje gesty (i minkiJ interpretując piosenkę, do której tańczy. W tym miejscu sama nasuwa się kolejna różnica. O ile pozycjonalne ręce w tańcu egipskim pomagają utrzymać ramę, a co za tym idzie nadać tańcowi dystynkcji i tworzyć lekki dystans z publicznością, o tyle taniec libański pozbawiony ramy może wydawać się wręcz niechlujny, a tancerka zgarbiona. Na pewno zauważymy też mniejszy dystans i sporo gestów, minek bezpośrednio do publiczności  – tancerka w Libanie ma być bardziej ‘swojska’.

Tancerka części stosuje akcenty do góry niż do dołu. W stylu libańskim ruchy też są większe, bardziej kanciaste i gwałtowne oraz wykonywane z mniejszą izolacją góry i dołu niż w tańcu egipskim. Ma to zresztą związek z dużo szybszym tempem muzyki i tańca. Często też zauważymy, że te same ruchy, które w tańcu egipskim wykonywane są w sposób bardzo miękki i płynny w tańcu libańskim będą wręcz ‘szarpane’.

O ile w tańcu egipskim raczej unikamy wypychania miednicy do przodu (zwłaszcza jeśli tam właśnie siedzi nasza publiczność) o tyle tancerka tańcząca w stylu libańskim z powodzeniem może taki ruch wykonać i nie ma on tak silnych konotacji seksualnych. Tancerka libańska rzadziej będzie stawała w rozkroku, a raczej będzie starała się tańczyć na bardziej złączonych nogach niż Egipcjanka. A ponieważ tancerka libańska zawsze tańczy w butach na obcasach, a jej taniec mniej ma z baletu niż taniec egipski – rzadko będzie ona też tańczyć na palcach.

Jedną z charakterystycznych również cech tańca brzucha w stylu libańskim jest częste… ‘zarzucanie włosami’ – to wpływy ‘khaleegy’ – tańca z rejonu Zatoki Perskiej.

Muzyka: Muzyka libańska już na pierwszy rzut oka (uchaJ ) jest bardziej melodyjna od muzyki egipskiej. Dotyczy to zarówno muzyki pop (Hayfa Wahbe, Elissa) jak i muzyki do tańca brzucha. Z tego pewnie względu popowi wykonawcy z Libanu właśnie są najbardziej znani w świecie zachodnim – ich muzyka jest po prostu łatwiej przyswajalna. Liban nie jest też krajem, nazwijmy to ‘czysto arabski’, tak jak np. Egipt. W Libanie silna jest tendencja do odrzucania arabskich korzeni, również w tańcu, a wszystko co pochodzenia arabskiego często uważane jest za w jakiś sposób gorsze. Dlatego zarówno libański taniec brzucha, a także muzyka libańska będą starały odciąć się od tradycji arabskich.

Jednocześnie piosenkarki i piosenkarze z Libanu, aby zrobić karierę w świecie arabskim muszą zaistnieć też w Egipcie, gdyż to on kształtuje gusta. Zwykle wyjeżdżają do Kairu aby tam nagrywać. W arabskim świecie muzycznym wciąż prym wiedzie Egipt.

Tańcząc taniec brzucha do piosenki libańskiej raczej powinnyśmy tańczyć w stylu libańskim. Raczej gdyż nie jest to warunek sine qua non. Czasem (‘dabke’) nie bardzo da się inaczej.

Muzyka libańska do tańca brzucha nie posiada własnych rytmów (tak jak egipski maksoom czy malfoof, albo turecka karsilama). Libańska muzyka do tańca korzysta z rytmów egipskich, ale są one inaczej interpretowane przez tancerkę brzucha.  Jednocześnie dwóch bardzo znanych muzyków klasycznego tańca orientalnego było pochodzenia libańskiego i syryjskiego. Fairouz była z Libanu, Farid al-Atrache z Syrii – w utworach obojga słychać ich pochodzenie, a jednak utwory te weszły do kanonu klasycznego tańca orientalnego i z powodzeniem tańczone są przez tancerki egipskie (tj. tancerki tańczące egipską odmianę tańca orientalnego). Wśród muzyków libańskich należy też wspomnieć nazwisko kompozytora Raja Zahr.

Obecnie bardzo popularnym muzykiem jest Emad Sayyah – jest to jednak prawie już produkcja masowa, trochę jak Hossam Ramzy – opinia osobistaJ

Muzyka libańska jest często dużo szybsza, tancerka natomiast w większości przypadków tańczy do rytmu, nie do melodii. Stąd też wrażenie, że taniec brzucha w stylu libańskim jest szybszy i bardziej energiczny.

- laska

- miecz

- woal

Tancerki libańskie podobnie jak tancerki w Egipcie wykorzystują zwykle woal jako rekwizyt na wejście, aby nadać dramatyzmu, tajemniczości swojemu enree. W zasadzie nie ma większych różnic w użyciu tego rekwizytu w stylach libańskim i egipskim tańca brzucha. Możemy jedynie zauważyć, iż tancerki brzucha w Libanie używają woalu bardziej energicznie, ale też cały taniec jest bardziej energiczny.

Folklor: Folklorystyczny taniec libański to przede wszystkim ‘dabke’.  Tańczymy go w stroju ludowym, raczej nie w typowym tanecznym stroju. Ma on oczywiście swoje kroki, które możemy wykorzystać w raks sharki – na takiej samej zasadzie jak to ma miejsce z ‘saiidi’ w tańcu brzucha w stylu egipskim.

Kostium: Taniec brzucha w Libanie tańczony jest prawie zawsze w tradycyjnym dwuczęściowym stroju (‘bedlah’) składającym się ze stanika, pasa i zwykle szerokiej spódnicy. Kostium jest zawsze bardzo bogato zdobiony. Tancerki tu nie eksperymentują, tak jak np. Dina w Egipcie. Zawsze też tańczą w butach. Jest to zarówno symbol prestiżu jak i sposób na odcięcie się od korzeni arabskich (tendencja bardzo obecna w Libanie). Zakaz pokazywania odsłoniętego brzucha czy pępka również w Libanie nie istnieje. Oczywiście do ‘dabke’ zakładamy inny strój.